පරෝපකාරී පරෙවියා

පරෝපකාරී පරෙවියා

ඈත අතීතයේ, භාරත දේශයේ එක්තරා රමණීය වනපෙතක, ධර්මිෂ්ඨ රජෙකුන්ගේ පාලනය පැවතිණ. ඒ වනපෙත අසලම, මනමාළ කඳු වැටියක, ඝන වනාන්තරයක, හරි සිත්කළු ගම්මානයක් විය. ගම්මානයෙන් මඳක් ඈතින්, විශාල ගඟක් ගලා බස්නා අතර, ඒ ගඟ අසබඩ, ඝන සශ්‍රීකත්වයෙන් පිරි, මනරම් උද්‍යානයක් විය. ඒ උද්‍යානයේ, විශාල, නිරෝගී, ඵලබර අඹ ගසක් විය. ඒ අඹ ගස, එහි ඵලබරතාවය, ඝනත්වය, හා සෙවන සඳහා ප්‍රසිද්ධ විය. ගසෙහි අතු අග, සුන්දර, සුදුමැලි පරෙවියෙකු වාසය කළේය. ඔහු නමින් 'පරෝපකාරී පරෙවියා' යනුවෙන් හැඳින්විණි. නමින් පමණක් නොව, ඔහුගේ ක්‍රියාවන්ද ඊට සරිලන්නක් විය.

පරෝපකාරී පරෙවියා, අන් කිසිදු පරෙවියෙකුට නොදෙවැනිව, දිනපතාම උදෑසනින් නැගිට, සුවඳ දුම් මෙන් නැගෙන හිම පටල මැදින්, සිය කටයුතු ආරම්භ කළේය. ඔහු සිය ගමන් මඟේදී, දුර්වල, රෝගී, හෝ ආහාර හිඟයෙන් පෙළෙන අන් සත්වයන් පිළිබඳව දැඩි සැලකිල්ලක් දැක්වීය. ඔහු කිසි විටෙකත් තමාගේ ආහාරය තනිවම භුක්ති වින්දේ නැත. ඔහු දකින සෑම දුප්පත් සතෙකුටම, සිය ආහාරයෙන් කොටසක් බෙදා දුන්නේය. ඇතැම් දිනවල, ඔහු තමාගේ ආහාරය සම්පූර්ණයෙන්ම අන් සතුන් වෙනුවෙන් කැප කළේය. ඔහුගේ මෙම ගුණාංගය, ඔහුගේ නමට සාක්ෂි දැරීය.

දිනක්, අතිශයින්ම වියළි, අව්ව සහිත දවසක් විය. සූර්යයා අහසේ උසින්, දැඩි ලෙස රශ්මිය විහිදුවමින්, පොළොව රස්නයෙන් දවමින් සිටියේය. සත්වයන්ට පානයට ජලය සොයා ගැනීම අසීරු විය. ගංගා, ඇළ දොළ, සියල්ල සිඳී ගොස් තිබුණි. බොහෝ සත්වයන්, පිපාසයෙන් හා වෙහෙසින් මිය යමින් සිටියහ. ඒ වන විට, ඈත දුර සිට, එක්තරා කුඩා, දුර්වල, මූසල ළදරුවෙක්, සිය මව සමග, ජලය සොයාගෙන ගමනක් ගොස් සිටියේය. මව, සිය ළදරුවාගේ දෑස් දෙස බලද්දී, ඇගේ හදවත වේදනාවෙන් පිරී ගියේය. ළදරුවාගේ සිරුර වියළි, තොල් පැලී ගොස් තිබුණි. ඇයට ඔහුට ජලය දුන්නේ නම්, ඇයට ද ජලය නොලැබෙනු ඇත. ඇගේ හදවත දෙගිඩියාවෙන් පෙළෙමින් තිබුණි.

එකෙණෙහිම, අහසේ ඉහළ සිට, පරෝපකාරී පරෙවියා, දුකෙන් පෙළෙන මව හා ළදරුවා දුටුවේය. ඔහුගේ හදවත ද අනුකම්පාවෙන් පිරී ගියේය. ඔහු වහාම, සිය පියාපත් ගසා, ඔවුන් දෙසට පියාඹා ගියේය. ඔහු ඔවුන් අසලින් පහතට බැස, සිය මෘදු, සුදුමැලි පියාපත් වලින් ඔවුන් වට කර ගත්තේය. ඔහු සෙමින්, සිය කටහඬින්, ඔවුන්ට සැනසීමක් ලබා දුන්නේය.

"අනේ, මාගේ ආදරණීය මව සහ පුත්‍රයාණෙනි, දුක් නොවන්න. මම ඔබට උපකාර කිරීමට පැමිණ සිටිමි."

මව, පරෙවියාගේ කටහඬින් සැනසී, ඔහු දෙස බැලුවාය. ඇගේ දෑස්වල බලාපොරොත්තුවක් නැවතත් දැල්වුණි. පරෙවියා, සිය සිරුරෙන්, මඳක් පසුපසට වී, සිය උණුසුම් පියාපත් වලින් ඔවුන්ට සෙවන දුන්නේය. ඔහු දන්නා එකම ජල මූලාශ්‍රය, ඈතින්, කන්දක් මුදුනේ, එක්තරා ළිඳක් බව ඔහු සිහිපත් කළේය. නමුත්, ඔහුට තනිවම, ඒ ළිඳට ගොස්, ජලය ගෙන ඒමට නොහැකි විය. ඔහුට අන් අයගේ උපකාරය අවශ්‍ය විය.

ඒ මොහොතේම, අහසේ, තවත් පරෙවියන් පිරිසක් පියාඹා ගියහ. ඔවුන් සියලු දෙනාම, පරෝපකාරී පරෙවියාගේ මිතුරන් වූහ. ඔහු ඔවුන් දෙස බලා, සිය දුක ඔවුන්ට කියා සිටියේය.

"අහෝ, මාගේ මිතුරනි, මට අතිශයින්ම දුකක් වී ඇත. මෙම මව සහ පුත්‍රයාණන්, දැඩි පිපාසයෙන් පෙළෙති. ඔවුන්ට පානයට ජලය නොමැත. මම ඔවුන්ට උපකාර කිරීමට කැමැත්තෙමි, නමුත් මට තනිවම, ඈතින් ඇති ළිඳෙන් ජලය ගෙන ඒමට නොහැක."

පරෙවියන් සියලු දෙනාම, පරෝපකාරී පරෙවියාගේ කතාව අසා, අනුකම්පාවෙන් පිරී ගියහ. ඔවුන් සියලු දෙනාම, එක හඬින් කීහ.

"අප කිසි විටෙකත්, ඔබගේ මිත්‍රයාට, මෙවැනි අවස්ථාවකදී, අතහැර දමා යන්නේ නැත. අපි සියලු දෙනාම, එක්ව, මෙම මවට හා පුත්‍රයාට ජලය ගෙන එන්නෙමු."

ඒ සමඟම, පරෙවියන් සියලු දෙනාම, පියාපත් ගසා, කන්ද දෙසට පියාඹා ගියහ. ඔවුන් ළිඳ වෙත ළඟා වූ විට, ඔවුන්ගේ ශක්තියෙන්, ළිඳෙන් ජලය ඉවතට ගෙන, සිය මුව වලට ගෙන, මව හා ළදරුවා වෙත පියාඹා ආවෝය. ඔවුන්ගේ පියාපත් වල, ජලය බිංදු, සුවඳ දුම් මෙන් නැගුණි.

ඔවුන් මව හා ළදරුවා වෙත ළඟා වූ විට, ඔවුන් සියලු දෙනාම, සිය මුව වල ඇති ජලය, ඔවුන්ගේ මුව තුළට, ඉතා සෙමින්, අනුකම්පාවෙන්, දැම්මෝය. මව හා ළදරුවා, ජලය පානය කර, ඔවුන්ගේ ශරීරය, නැවතත් සුවපත් විය. ඔවුන්ගේ දෑස්වල, සතුට හා ස්තුතිය පිරී ගියේය.

මව, පරෙවියා දෙස බලා, කඳුළු පිරි දෑසින් කීවාය.

"අහෝ, පරෙවියාණෙනි, ඔබ සහ ඔබගේ මිතුරන්, මාගේ ජීවිතය බේරා ගත්තා. මම ඔබට කෘතඥ වෙනවා. මට ඔබව සලකන්නට කිසිවක් නැහැ. නමුත්, මම ඔබගේ මනුෂ්‍ය ස්වභාවය, හා ඔබගේ කරුණාව, කවදාවත් අමතක කරන්නේ නැහැ."

පරෙවියා, සිය සුදුමැලි පියාපත් වලින්, මවගේ හිස මත, ස්පර්ශ කර, සෙමින් කීවේය.

"අපගේ යුතුකම, අසරණයන්ට උපකාර කිරීමයි. අපි කිසි විටෙකත්, අපගේ සේවය, අන් අයට, කිසිම දෙයක් බලාපොරොත්තු නොවී, ලබා දෙන්නෙමු. ඔබ සුවපත් වීම, අපට සතුටුයි."

පරෙවියන් සියලු දෙනාම, මවට හා ළදරුවාට ආශිර්වාද කර, ඔවුන්ගේ ගමන් මඟේ දිගටම ගියහ. මව, ළදරුවා සමග, සුවපත් වී, සිය ගම්මානයට ගියහ. ඔවුන් පරෝපකාරී පරෙවියා සහ ඔහුගේ මිතුරන්ගේ කතාව, සියලු දෙනාටම කීවාය. මෙම කතාව, ගම්මානය පුරා, හා ඊටත් එහා, පැතිර ගියේය.

පරෝපකාරී පරෙවියා, ඔහුගේ ජීවිතය පුරාම, අන් අයට උපකාර කිරීමේ, ධර්මය අනුගමනය කළේය. ඔහු කිසි විටෙකත්, තමාගේ සුවපහසුව, අන් අයට උපකාර කිරීමේ, මාර්ගයේදී, බාධාවක් කර ගත්තේ නැත. ඔහුගේ ජීවිතය, පරෝපකාරයේ, උත්තරීතර, ආදර්ශයක් විය.

කෘතෝපකාරී පරෙවියාගේ කතාවෙන් අපට ඉගෙන ගත හැකි පාඩම නම්, අප අන් අයට උපකාර කරන විට, අපගේ ධනය, ශක්තිය, හෝ අපගේ කාලය, කිසි විටෙකත්, අන් අයගේ දුක, හෝ දුර්වලතාවය, නොසලකා හැරීම නොවේ.

බුදුරජාණන් වහන්සේ, මෙම ජීවිතයේදී, පරෝපකාරී පරෙවියා ලෙස, පරෝපකාරී බෝසතාණන් ලෙස, පරෝපකාරය නම් වූ බාරමය, බුදු බව ලැබීම පිණිස, සම්පූර්ණ කළ සේක.